Rozdział 27: Na ratunek

Byliśmy na tyle blisko, że widziałam już dom, ale zanim my mieliśmy ruszyć, chłopaki z przodu powinni zwrócić na siebie uwagę. Po chwili czekania wybiegli z lasu, a Gerard kawałek za nimi. Faust zaczął się wydzierać, że nikt nie pokona jego sługi, a jego przechwałki trochę trały, a on sam brzmiał jak wariat.

Razem z Manuelem i Aronem ruszyłam na tył ruiny i wskoczyliśmy przez ramę rozbitego okna. Znaleźliśmy się w dawnym salonie rozwalającego się budynku. W jednym z kątów zobaczyłam skulonego bliźniaka, po chwili spojrzał na nas  spode łba, a ja do niego podbiegłam. Aron wpatrywał się w niego intensywnie, ale nie było teraz czasu na miłe rodzinne pogadanki, ani nic w ten deseń. Skrzydlaty był wyraźnie zaskoczony.

- Mówiłem, że macie nie przychodzić- był uparty.

- Tak, tak a teraz się nie wierć bo będziemy ci zdejmować to ustrojstwo- Manuel podał mi narzędzia i usiadł obok mnie.

- Zabij ich- usłyszeliśmy wycie szaleńca w tym samym momencie.

Przestraszyłam się nie na żarty, kiedy chłopak zaczął się poruszać, ale Aron szybko zareagował i przygwoździł go do ziemi. Ja natomiast z Manuelem rzuciliśmy się do pracy nad obrożą, bo nie wiedzieliśmy jak długo da rade go przytrzymać.

 Otworzyliśmy mała klapkę pod którą znajdował się mały panel sterowania, załamaliśmy zabezpieczenia bez problemu, ale on umożliwiał tylko otworzenie drugiej klapki, pod którą znajdowała się masa różnokolorowych kabelków. Byłam w kropce nie wiedziałam w ogóle, który kabel co może oznaczać i co teraz. Na szczęście muzyk, wiedział mniej więcej co robić. Dał mi malutkie obcęgi do przecinania kabelków i zaczął tłumaczyć, co mam robić bo on na to miał z duże ręce. Kiedy został mi ostatni kabel do przecięcia, chłopak zaczął się mocniej rzucać, zapewne prze to, że naukowiec nie kończył się drzeć, a w oddali słychać było nawet strzały, zaczynało być niebezpiecznie.

- Aida pospiesz się.

-Chwila, za bardzo się, rzuca, a jak przetnę zły to może się to nie ciekawie skończyć.

Byłam podenerwowana, czarnowłosy cały czas cierpiał, prze obrożę, a ja nie mogłam nic zrobić. Manuel spojrzał na mnie i widział moje zmartwienie, a jednocześnie koncentrację na złapaniu odpowiedniego kabelka. Także złapał skrzydlatego i wydyszał

- Teraz- dosłownie prze sekundę chłopak się nie poruszał, a mi się udało. Obroża się rozpięła, a on nareszcie był wolny. Zaczęliśmy się cieszyć, a na naszych twarzach powoli rozkwitały szerokie uśmiechy, ale na to było za wcześnie.

-Naprawdę myśleliście, że polegam tylko na tym głupim szczeniaku?!- usłyszeliśmy krzyk doktora i wybiegliśmy przed dom. Stał on na środku małej polanki z triumfalnym uśmiechem, ale to przecież my mieliśmy przewagę, nie wiedzieliśmy co planuje, ale musieliśmy być gotowi na wszystko. Nagle zrzucił swój biały kitel, a jego ciało zaczęło porastać gęsta sierść z kolcami. Wyglądał jak jeżozwierz, dobrze, że ostatnio o nich czytałam, ale on mógł nie w pełni się do nich upodobnić. Cóż kto nie ryzykuje ten nie zyskuje. Chciałam właśnie powiedzieć do Manuela jaki mam plan, gdy doktor się naprężył, a jego kolce wystrzeliły z jego ciała w każdym kierunku. Nie wiedziałam co zrobić, nie dało się tego uniknąć, a skoro on zmienił bliźniaków, więc oni pewnie też nie byli na to odporni. Aron zbliżył się do mnie i zaczął mnie osłaniać. Nagle poczułam potężny wiatr, który nas przewrócił, ale także zatrzymał kolce zanim do nas doleciały. Kiedy się odwróciłam zobaczyłam za nami czarnowłosego z rozłożonymi skrzydłami. Czy to możliwe, że za ich pomocą, mógł wywołać tak silny podmuch? Nie miałam jednak teraz czasu na zastanawianie się. Podbiegłam szybko do komputerowca.

- On ma bardzo wyostrzony słuch- powiedziałam- wiesz co mam namyśli?- Spojrzał na drewniany flet, który trzymał i przytaknął

- Ale muszę się do niego bardziej zbliżyć.

- Odwrócisz jego uwagę?- zwróciłam się do skrzydlatego.

- Tak- rozłożył skrzydła i przeleciał tuż przed szalonym naukowcem.

W tym czasie Manuel zaczął powoli podbiegać do „jeżozwierza”, tak aby nie zwrócić na siebie uwagi, a ja pobiegłam z chłopakami migiem do Borysa i Gerarda. Wilkołak był postrzelony w ramie i krwawił, ale jakoś się trzymał.

- Widzę, że macie jakiś plan- odezwał się brodacz.

- Tak, Manuel zaraz zacznie grać na flecie, aby go unieruchomić.

- Dobra, ja się zajmę resztą, nie martwcie się, Dymitr możesz spojrzeć na Borysa?

Elf podszedł do futrzaka, ale w takim miejscu nie mógł mu w niczym pomóc, pocisk utkwił mu w kości. Kiedy spojrzałam w stronę muzyka, był on wystarczająco blisko naukowca i właśnie sięgał po flet. Gdy mężczyzna usłyszał muzykę w pierwszej chwili chciał go zaatakować, ale w trakcie nagle zamarł, nie mógł się ruszyć w żaden sposób. To wykorzystał Gerard i zbliżył się na taką odległość, aby nadal nie słyszeć muzyki. Wyjął pistolet i zaczął mierzyć, a Faust mógł jedynie się temu przyglądać. Wiedziała, że nie mamy innego wyjścia, Fast oszalał i był zdolny do wszystkiego, nie mogliśmy wysłać go tak po prostu do więzienia bo by powrócił. Brodacz wystrzelił i trafił prosto w serce, jednak uśmiech z twarzy łysola nie schodził. Gerard odwrócił się nagle do nas i krzyknął:

-Uciekajcie! – Nikt nie wiedział o co chodzi, ale po chwili zobaczyliśmy kłąb ciemno zielonego dymu, który zbliżał się do nas w zastraszającym tempie.

- Ja sam nie umrę, wy zginiecie ze mną- wydarł się naukowiec i zaczął się przeraźliwie śmiać.

Wiedziałam, że nie mamy szans przed nią uciec, ale pomimo to wszyscy biegliśmy ile sił w nogach. Widziałam jak zielona chmura pochłania Manuela i Gerarda, nie wiedziałam co mogło się im stać przez nią, ale teraz nie był czas na zastanawianie się nad tym. Musieliśmy uciekać jak najdalej się da.

Ktoś podczas biegu nagle mnie złapał, był to czarnowłosy i po chwili unosiliśmy się nad polaną, która już w całości była pokryta dymem.

- Co z resztą?

-Już za późno.

- Jak to za późno? Oni nie mogli przecież zginąć od jakiegoś głupiego dymu!

- Nie mówię, że zginęli, ale już ich dosięgną, a raczej nic dobrego on nie spowoduje nie sądzisz?

- To co teraz mamy czekać, aż wiatr go rozwieje?

- Nic innego nam nie pozostaje.

- Ale dlaczego, akurat mnie uratowałeś?

- Tylko ciebie znam.

- Ale na dole został twój brat.

- Wiem, ale jemu zależy na twoim bezpieczeństwie, bardziej niż na swoim.

Nie wiedziałam co mam na to odpowiedzieć, więc prze resztę czasu szybowaliśmy w ciszy nad polaną, czekając aż będziemy mogli spokojnie wylądować. Po jakimś czasie przerzedziła się na tyle, że było widać leżące sylwetki. Niestety wiatr dzisiejszego dnia był niewielki, a na dodatek zatrzymywały go drzewa i musieliśmy czekać kilka godzin, aż stanie się z powrotem bezpiecznie.

Wreszcie wylądowaliśmy, a ja podbiegłam po kolei do każdego. Wszyscy na całe szczęście oddychali, ale byli nieprzytomni.

Rozdział 26: Jeżozwierz

Chłopaki wraz z brodaczem wyszli, a ja z elfem i muzykiem czekaliśmy na ich powrót. Większość czasu spędziliśmy na rozmowach, a kiedy zbliżało się popołudnie wspólnie przygotowaliśmy obiad. Grupa poszukiwawcza nie wróciła na posiłek dlatego sami zjedliśmy, a resztę odłożyliśmy do lodówki, aby na nich poczekało.

Mieliśmy tyle wolnego czasu, że zaczęłam się coraz bardziej pogrążać w myślach na temat Fausta, zastanawiałam się jak uwolnimy brata Arona i czy czasem naukowiec nie ma jakiegoś asa w rękawie. Leżałam tak na kanapie rozmyślając, chyba na chwilę przysnęłam, a kiedy otworzyłam oczy zobaczyłam ciemność, a po chwili podbiegło do mnie dziwne zwierzę,  miało ono szorstką sierść zachowaną w odcieniach brązu, było ono bardzo długie, ale jednocześnie malutkie o krótkich łapkach. Gdy je pogłaskałam ukułam się, zauważyłam wtedy, że jego sierść przechodziła w kolce. Poczułam, że coś mnie szarpie i otworzyłam oczy. Nade mną stali zmartwieni Dymitr i Manuel.

- Co się stało?- spytałam.

- Usnęłaś i nie mogliśmy cię w ogóle obudzić.- odpowiedział Dymitr.

-Ile spałam?

-Godzinę, dobrze się czujesz?

-  Raczej tak.

- Dobra usiądź, a ja zaparzę ci herbatę- powiedział Manuel.

- Jesteś pewna, że wszystko w porządku?

- Tak, ale muszę coś sprawdzić- miałam wrażenie, że to nie był zwykły sen, ale co on mógł oznaczać? Przecież  przyśnił mi się tylko jakiś zwierzak.

Wstałam i podeszłam do komputera, a za mną ruszył zielonooki. Zaczęłam szukać w Internecie, domyśliłam się, że to był jeżozwierz, szukałam jakiś ciekawych informacji na jego temat, ale nic istotnego nie mogłam znaleźć. Przecież wszyscy wiedzą, że ma pełno kolców, które stroszy aby odstraszyć przeciwników. Blondyn cały czas przyglądał się co robię.

- Po co tego szukasz?

-Sama nie wiem, takie przeczucie.- wstałam zrezygnowana od biurka i z powrotem usiedliśmy na kanapie.

W tej samej chwili wrócił komputerowiec i podał mi herbatę, a po godzinie grupka poszukiwawcza wróciła. Chciałam przygotować dla nich obiad ale mi nie pozwolili, a kiedy powiedzieli im co się stało, co wcale nie było moim zdaniem straszne, Aron zaczął się martwić i wypytywać, czy wszystko porządku. Co jakiś czas zerkał na mnie Borys, ale nic się nie odzywał, widocznie nadal pamiętał jego pierwsze spotkanie z Aronem i wolał nie ryzykować. Kiedy skończyli jeść obiad, Gerard zaczął tłumaczyć gdzie ukrywa się Faust. Następnie zaczęliśmy opracowywać plan.

- Jak wiemy brat Arona ma elektroniczną obrożę, więc musisz go przytrzymać, a Aida z Manuelem zajmą się jej zdjęciem. Ja w tym czasie z Dymitrem i Borysem zajmiemy się naukowcem, ale musimy to wszystko zrobić z zaskoczenia. Myślę, że najlepiej będzie jak zaatakujemy chwilę po wschodzie słońca. – Tłumaczył brodacz.- więc idźcie spać bo jutro trzeba wcześnie wstać.

Wszyscy skierowaliśmy się do swoich pokojów i od razu poszliśmy spać, aby być w pełni sił następnego poranka. Tej nocy nic mi się nie śniło, kompletna pustka, ale była ona inna, niż podczas zwykłego spania, czułam jak godziny mijają w kompletnej ciemności, tak jakby była ona jakimś rodzajem snu.

Kiedy rano się obudziłam co prawda byłam wypoczęta pomimo wczesnej godziny, ale coś nie dawało mi spokoju miałam bardzo złe przeczucie co do dzisiejszej próby złapania szalonego naukowca. Po szybkim zjedzeniu śniadania ruszyliśmy w stronę opuszczonego budynku gdzie ukrywał się mężczyzna. Przez długi czas biegliśmy, lecz po pewnym czasie zwolniliśmy do szybkiego chodu, nie mogliśmy być przecież już zmęczeni zanim go znajdziemy. Wszyscy byli gotowi na potyczkę, Gerard miał przy sobie broń, a Manuel niósł przy sobie drewniany flet, i kilka narzędzi, które pomogą nam przy obroży skrzydlatego.

Gdy byliśmy już w pobliżu kryjówki, zatrzymaliśmy się na chwilę aby przypomnieć plan, nie był on może skomplikowany, ale zawsze lepiej upewnić się, czy wszyscy zrobią co do nich należy. Ja z Manuelem i Aronem ruszyliśmy na tył domu, a chłopaki z brodaczem na przód.

Rozdział 24: Ahhh ten Borys

Kiedy chłopaki wrócili, przebrali się, a później spędziliśmy kilka godzin wspólnie siedząc w salonie i zajadając się sernikiem na zimno. Wszyscy cieszyli się, że nam się udało i niczym nie musimy się już martwić. Jednak radość długo nie potrwała, ponieważ następnego dnia kiedy szykowaliśmy się do treningu, Gerard kazał nam usiąść na kanapach i zaczęła się kolejna poważna rozmowa.

- Dobrze, skoro zamknęliśmy tą sprawę to musimy zająć się teraz kolejną- ogłosił brodacz.

- Czym znowu?- powiedział od niechcenia Borys.

- A kogo przez ten czas cały czas szukaliśmy?- no tak kompletnie o nim zapomniałam, pomyślałam.

- Musimy znaleźć doktora, który bawi się genami, Aida masz jakieś informacje, które by nam pomogły?- zapytał Manuel.

-Wiem jedynie, że jest gdzieś w tym lesie, przynajmniej był tutaj zanim was spotkałam.- w tym momencie wilkołak ruszył w stronę swojego pokoju.

- Gdzie idziesz?- usłyszałam szorstki głos Gerarda.

- Do swojego pokoju- powiedział ledwo co utrzymując nerwy na wodzy.

- Siadaj i dalej słuchaj.

- Niby dlaczego?! Nie mam zamiaru znowu im pomagać, sami sobie nagrabili to niech sami po tym sprzątają!

- To nie jest ich wina, siadaj!

- Nie, nie mam zamiaru już nikogo słuchać, a w szczególności bezwartościowych ludzi takich jak wy!!- w tym momencie przemienił się w wilkołaka i wybiegł z bazy zanim ktokolwiek zdążył zareagować.

-Ehhh, same z nim problemy- powiedział brodacz- Aron, Dymitr chodźcie poszukamy go, a wy nie wychodźcie z bazy.

- Dobrze- odpowiedział Manuel. Po chwili sami zostaliśmy w pomieszczeniu.

- Myślisz, że uda im się go namówić, żeby wrócił?

-Nie, pewnie go przyprowadzą siłą, albo zrozumie że sam sobie nie poradzi.

- Ale to nie rozwiąże problemu.

- Jak mamy to zrobić jak on cały czas się rzuca i nie wiadomo kiedy zaatakuje?

- Nie mam bladego pojęcia- odpowiedziałam zrezygnowana.

-Po za tym on zachowuje się jak małe dziecko, my pomagamy sobie nawzajem, a on nie chce pomóc wam. Jeśli będzie bardzo uparty to sobie jakoś poradzimy bez niego.

- Może masz racje.

-Nie przejmuj się nim, co ty powiesz na spisanie wszystkich przydatnych informacji w walce z doktorem  na kartce, żeby nic nie zapomnieć?

- Dobra zaczynajmy.

Gdy skończyliśmy wszystko spisywać, reszta wróciła razem z Borysem, który od razu poszedł do swojego pokoju i trzasnął drzwiami. Natomiast chłopaki i Gerard usiedli na kanapach i się rozłożyli, chyba się trochę za nim nabiegali.

- Dobra na jutro przełóżmy rozmowę  na temat doktora.-powiedział mężczyzna.

- Ok. ja z Aidą przygotowaliśmy wszystkie informację, które mogą się przydać.

Po pewnym czasie wszyscy się zebrali do swoich pokoi. Umyłam się i ubrałam w piżamę, Aron zrobił to przede mną, czekał aż wyjdę z łazienki.

-Dobranoc Aida.- powiedział sennym głosem

- Dobranoc- zgasiłam światło i położyłam się do łóżka, ale jedno mnie męczyło. Czy naprawdę nie da się dogadać z Borysem?

***

 Aron już twardo spał, a ja wstałam z łóżka i ruszyłam w stronę pokoju wilkołaka. Chciałam z nim porozmawiać, może wtedy by się coś wyjaśniło. Zapukałam do jego pokoju, usłyszałam jak wstaje i podchodzi do drzwi. Kiedy otworzył, jego włosy które zawsze były roztrzepane, teraz były oklapnięte i zasłaniały mu całe oczy. Pomimo późnej pory nadal nie był ubrany w piżamę.

- Czego chcesz- odezwał się szorstko.

- Przyszłam zapytać czy wszystko w porządku - powiedziałam cicho.

- Co ma niby być w porządku? -wytrząsał się.

-Emm.. chcesz może porozmawiać- powiedziałam bardzo nie pewnie, podejrzewam, że normalny człowiek nawet by nie usłyszał moich słów.

- Dlaczego miałbym z tobą rozmawiać- fuknął.

- A ktoś inny chce z tobą rozmawiać?- powiedziałam, cały czas z bardzo miłym tonem.

- No dobra wejdź- powiedział zrezygnowany.

W jego pokoju panował półmrok, jedynym źródłem światła które było włączone była  stojąca lampa w koncie pokoju. Nie było żadnych krzeseł więc usiedliśmy na miękkim dywanie.

- To o czym chcesz ze mną rozmawiać- odezwał się.

- O tym dlaczego się dzisiaj zdenerwowałeś.

- Ładnie to ubrałaś w słowa, powiedz wprost, że  jestem  zdziczały i niebezpieczny.

- No tak troszkę…. Ale myślę, że to dlatego bo nikt z tobą nie rozmawia.

- A kto chciałby ze mną rozmawiać? Bo ty chyba zwariowałaś, nie pamiętasz już co chciałem tobie zrobić?

- Nie mówię, że należę do najnormalniejszych, ale…

- Ta… jasne a co ja mam powiedzieć- przerwał mi.

- To chcesz o tym porozmawiać?

- Ehh… niech ci będzie…

Rozdział 23: Misja

Wreszcie nadszedł dzień w którym mieliśmy włamać się do agencji. Chłopaki już czekali na Gerarda, byli ubrani cali na czarno,  na głowy założyli kominiarki, a na dłonie czarne rękawiczki, pewnie po to żeby nie zostawić odcisków, ostrożności nigdy za wiele. Kiedy brodacz wszedł do pokoju miał dla każdego po jednej słuchawce z mikrofonem, abyśmy byli w stałym kontakcie. Wyruszyli w stronę agencji, a my czekaliśmy aż się odezwą. Dzisiaj miałam podłączoną do komputera dodatkową klawiaturę, abyśmy mogli pracować jednocześnie gdyby coś się stało. Podłączyliśmy się do monitoringu wewnątrz budynku, abyśmy mogli wszystko obserwować i czekaliśmy na znak.

- Dobra zbliżamy się do celu- usłyszeliśmy głos Gerarda w słuchawkach.

Po chwili zobaczyliśmy zatrzymującą się czarną furgonetkę, z której szybko wyskoczyli chłopaki, Gerard został w samochodzie. My wyłączyliśmy zabezpieczenia i kamery, a zamiast tego na ekranie w pokoju nocnego stróża puściliśmy przerobiony obraz na którym było widać, że ktoś chodzi po górnych piętrach, niedaleko jego pokoju. Chłopaki już byli przy windzie, zjechali na dół i dotarli do komputera i szafek.

- Jest problem, komputer jest zaszyfrowany.

- Podłączcie pendriva, którego wam dałem, zhakuje go.

Podczas gdy Manuel zajmował się komputerem, ja nadal odwracałam uwagę stróża. W kącie jednego z biur włączyłam, komputer, a strażnik od razu do niego podbiegł i oświetlał swoją latarką całe pomieszczenie, ale oczywiście nikogo nie zobaczył.

- Co z komputerem?- spytałam.

- Zaraz kończę, chłopaki weźcie wszystkie dokumenty.

- Dobra,  już pakujemy.

- Ok., możecie włączyć komputer i zobaczyć czy dane są na nim zapisane.

-Pospieszcie się,  stróż chyba już jest wkurzony.

- Szybciej nie damy rady, ten komputer jest jakoś dziwnie złożony.- powiedział Dymitr podenerwowany.

- Aida on idzie chyba zadzwonić po policje, masz jakiś pomysł?

- Daj mi chwilę.- Szybko zobaczyłam gdzie znajduje się najbliższa jednostka straży pożarnej.- Dobra, mogę im dać maksimum 5 minut, włącz alarm przeciwpożarowy.

- Dobra, ale zaraz zjawi się straż.

- Nie jeśli zmienię sygnalizację świetlną i skieruję ich prosto na drogę na której był wypadek.

Zmieniłam wraz z muzykiem światła na czerwone na całej ich drodze, więc powinny powstać korki, ale oprócz tego na szczęście na jednym ze skrzyżowań była elektroniczna tablica informacyjna, więc skierowałam ich jako objazd na drogę, która totalnie była nieprzejezdna. W tym czasie mężczyzna w budynku zaczął biegać i szukać wyłącznika alarmu. W podziemiach nie było spryskiwaczy dlatego chłopaki na razie byli susi.

- I jak wam idzie?- spytał komputerowiec.

- Już kończę zaraz możemy wychodzić.

Po chwili chłopaki się zebrali, a ja cały czas obserwowałam na mapie położenie wozu strażackiego.

- Jest problem, winda nie działa co mamy zrobić. Spojrzeliśmy na jeden z ekranów, który wyświetlał obraz z kamer i zobaczyliśmy, że przestały działać, co natychmiast sprawdziliśmy. W całym budynku został odcięty prąd, z powodu wypadku na  ulicy, która była opodal, ogólnie cała dzielnica miast była odcięta od elektryczności.

- Musimy znaleźć inne wyjście, chwila.- zaczęliśmy przeglądać plany budynku.

- Możecie przejść przez wentylacje.

- Super czeka nas czołganie- oczywiście musiało nie pasować wilkołakowi.

Chłopaki w ostatniej chwili, wyszli z tyłu budynku, gdzie czekał na nich Gerard. Kiedy odjechali, po chwili pojawiła się straż pożarna. Pojechali zniszczyć wszystko co zabrali z laboratorium i kierowali się z powrotem do bazy. Ja z Manuelem stwierdziłam, że są bezpieczni  i pójdziemy zrobić coś dobrego dla wszystkich w nagrodę za udaną misję.