Rozdział 28: Straszny dzień

Wszyscy byli bladzi, a ja się zastanawiałam jak ich  przenieść do bazy, która była duży kawał drogi stąd.

- Kurczę szkoda, że nie ma tutaj Blacka- powiedziałam swoje myśli na głos.

- Kto to?- spytał chłopak.

- To koń, by pomógł nam ich przenieść.

- Ale gdzie chcesz z nimi iść?

- Do naszej bazy.

- Daleko ona się stąd znajduje?

- Tak.

 Czarnowłosy nagle odwrócił się  i wpatrywał w las. Nie wiedziałam o co chodzi bo ja nic nie widziałam, ale on miał wyostrzone zmysły.

- Co się stało?

- Coś się zbliża.

Rzeczywiście po chwili usłyszałam szelest krzaków, zza których wyskoczył czarny ogier.

- Balck?- byłam zaskoczona- jak to możliwe.

Koń zatrzymał się przy mnie, a chłopak przyglądał mu się z zaciekawieniem. Cóż teraz nie miałam czasu na zastanawianie się dlaczego on tu jest. Najważniejsze było, że będziemy mieli jak przenieść nieprzytomnych. Na koniu zmieściło się ich troje, usadowiliśmy i przywiązaliśmy do niego Borysa, Gerarda i Manuela. Skrzydlaty niósł swojego brata a ja Dymitra, dlatego, że był najdrobniejszy z nich wszystkich.

Ruszyliśmy w stronę bazy. Droga strasznie się dłużyła i była bardzo męcząca. Musieliśmy robić przerwy co pół godziny. Wreszcie dotarliśmy na miejsce, otworzyłam przejście i zniosłam tam elfa, czarnowłosy poszedł za mną. Ruszyliśmy od razu w kierunku sali szpitalnej, która znajdowała się po przeciwnej stronie korytarza niż kuchnia. Chłopak zniósł resztę, nie mieliśmy co zrobić z ogierem dlatego wypuściłam go z powrotem do lasu.  Zaczęłam szukać w całej bazie leków i książek lekarskich, wszyscy dostali gorączkę i byli bladzi jak ściana. Wreszcie znalazłam leki, ale one nic nie pomagały, ich stan cały czas się pogorszał, a ja co raz bardziej się załamywałam. Czułam się za to w jakiś sposób odpowiedzialna, w końcu Faust był moją rodziną i jeszcze postępowaliśmy według mojego planu. Gerard pewnie wymyśliłby coś lepszego.

- Ada- usłyszałam ledwie, był to głos brodacza, podeszłam do niego.

- Weź mój telefon i zadzwoń do „Naszego Lekarza” – wymamrotał ledwie słyszalnie i z powrotem stracił przytomność.

Wzięłam jego telefon, znalazłam kontakt, o którym mówił i zaczęłam dzwonić, lecz nikt odebrał. Próbowałam się jeszcze do niego dobić kilkanaście razy, chodząc przy tym niespokojnie po sali, ale nadal nic. Myślałam, że zaraz wyjdę z siebie, a chłopak tylko mi się przyglądał nic nawet nie mówił. Napisałam więc do tego idioty, który nie umie odebrać telefonu SMSa, bardzo się przy tym powstrzymywałam, żeby nie napisać mu czegoś obraźliwego.

Nikomu się ani trochę nie polepszało, ale przez jakiś czas utrzymywali się w tym samym stanie. Lekarz nie oddzwaniał ani nie odpisywał, a gdy chciałam do niego zadzwonić miał wyłączony telefon.

Czarnowłosy usiadł przy Aronie i się mu przyglądał, było widać smutek i zmartwienie w jego oczach. Ja natomiast stałam po środku sali i modliłam się w duchu, żeby wreszcie ten lekarz przybył. Nie chciałam widzieć jak moi przyjaciele, którzy byli dla mnie jak rodzina umiera na moich oczach.

Zbliżała się noc i z chłopakiem wszyłam z pomieszczenia, przeszliśmy do salonu. Chciałam z nim porozmawiać, ale kiedy tylko zamknęłam drzwi zaczął na mnie krzyczeć.

- Mówiłem, że macie mnie nie ratować! Widzisz co narobiłaś!

- Ale…- zaczęłam, lecz chłopak nie dawał mi dojść do głosu.

- To twoja wina, oni wszyscy umrą, a ty będziesz się na to patrzyła! Nie jesteś w stanie im pomóc nawet w najmniejszy sposób! Tylko się nie tłumacz, że nie wiedziałaś iż tak mogło się skończyć bo on był nieobliczalny, przy nim trzeba było zakładać, że wszystko może się wydarzyć!

Nie wiedziałam co mam powiedzieć, czułam że on ma racje. Byłoby lepiej, gdybym posłuchała profesora i nigdy nie dowiedziała się o tym wszystkim. W sercu czułam jakbym miała czarną dziurę, a prze głowę przebiegało mi tysiące myśli co by się stało gdyby… . Czułam się strasznie, odczuwałam także głęboką winę za to co przytrafiło się moim przyjaciołom. Nie wiedziałam nawet co mogę powiedzieć. Pochyliłam głowę, nie chciałam, żeby ktokolwiek na mnie patrzy, włosy zakryły mi całą twarz. Oczy zaczęły mnie piec, a po chwili łzy nie chciały przestać płynąć.

- Skoro tak, to trzeba było mnie nie ratować- wydukałam i szybko ruszyłam do swojego pokoju.

Zamknęłam się na klucz i usiadam na podłodze. Nie spałam całą noc, męczyły mnie te wszystkie myśli. Nagle z tego około 6 rano wyrwał mnie dźwięk SMSa. Widomość brzmiała:

Już jestem otwórz wejście

Poszłam do salonu i usiadłam przed komputerem, wpisałam kilka haseł i otworzyłam lekarzowi wejście. Na kanapie w salonie spał czarnowłosy chłopak, ale go nie budziłam. Czekałam aż lekarz zejdzie, abym mogła zaprowadzić go do chorych. Minuty mijały w nieskończoność. Kiedy zobaczyłam, że drzwi się uchylają byłam strasznie szczęśliwa, jednak kiedy zobaczyłam kto za nimi stoi zbladłam. Byli to…

Rozdział 27: Na ratunek

Byliśmy na tyle blisko, że widziałam już dom, ale zanim my mieliśmy ruszyć, chłopaki z przodu powinni zwrócić na siebie uwagę. Po chwili czekania wybiegli z lasu, a Gerard kawałek za nimi. Faust zaczął się wydzierać, że nikt nie pokona jego sługi, a jego przechwałki trochę trały, a on sam brzmiał jak wariat.

Razem z Manuelem i Aronem ruszyłam na tył ruiny i wskoczyliśmy przez ramę rozbitego okna. Znaleźliśmy się w dawnym salonie rozwalającego się budynku. W jednym z kątów zobaczyłam skulonego bliźniaka, po chwili spojrzał na nas  spode łba, a ja do niego podbiegłam. Aron wpatrywał się w niego intensywnie, ale nie było teraz czasu na miłe rodzinne pogadanki, ani nic w ten deseń. Skrzydlaty był wyraźnie zaskoczony.

- Mówiłem, że macie nie przychodzić- był uparty.

- Tak, tak a teraz się nie wierć bo będziemy ci zdejmować to ustrojstwo- Manuel podał mi narzędzia i usiadł obok mnie.

- Zabij ich- usłyszeliśmy wycie szaleńca w tym samym momencie.

Przestraszyłam się nie na żarty, kiedy chłopak zaczął się poruszać, ale Aron szybko zareagował i przygwoździł go do ziemi. Ja natomiast z Manuelem rzuciliśmy się do pracy nad obrożą, bo nie wiedzieliśmy jak długo da rade go przytrzymać.

 Otworzyliśmy mała klapkę pod którą znajdował się mały panel sterowania, załamaliśmy zabezpieczenia bez problemu, ale on umożliwiał tylko otworzenie drugiej klapki, pod którą znajdowała się masa różnokolorowych kabelków. Byłam w kropce nie wiedziałam w ogóle, który kabel co może oznaczać i co teraz. Na szczęście muzyk, wiedział mniej więcej co robić. Dał mi malutkie obcęgi do przecinania kabelków i zaczął tłumaczyć, co mam robić bo on na to miał z duże ręce. Kiedy został mi ostatni kabel do przecięcia, chłopak zaczął się mocniej rzucać, zapewne prze to, że naukowiec nie kończył się drzeć, a w oddali słychać było nawet strzały, zaczynało być niebezpiecznie.

- Aida pospiesz się.

-Chwila, za bardzo się, rzuca, a jak przetnę zły to może się to nie ciekawie skończyć.

Byłam podenerwowana, czarnowłosy cały czas cierpiał, prze obrożę, a ja nie mogłam nic zrobić. Manuel spojrzał na mnie i widział moje zmartwienie, a jednocześnie koncentrację na złapaniu odpowiedniego kabelka. Także złapał skrzydlatego i wydyszał

- Teraz- dosłownie prze sekundę chłopak się nie poruszał, a mi się udało. Obroża się rozpięła, a on nareszcie był wolny. Zaczęliśmy się cieszyć, a na naszych twarzach powoli rozkwitały szerokie uśmiechy, ale na to było za wcześnie.

-Naprawdę myśleliście, że polegam tylko na tym głupim szczeniaku?!- usłyszeliśmy krzyk doktora i wybiegliśmy przed dom. Stał on na środku małej polanki z triumfalnym uśmiechem, ale to przecież my mieliśmy przewagę, nie wiedzieliśmy co planuje, ale musieliśmy być gotowi na wszystko. Nagle zrzucił swój biały kitel, a jego ciało zaczęło porastać gęsta sierść z kolcami. Wyglądał jak jeżozwierz, dobrze, że ostatnio o nich czytałam, ale on mógł nie w pełni się do nich upodobnić. Cóż kto nie ryzykuje ten nie zyskuje. Chciałam właśnie powiedzieć do Manuela jaki mam plan, gdy doktor się naprężył, a jego kolce wystrzeliły z jego ciała w każdym kierunku. Nie wiedziałam co zrobić, nie dało się tego uniknąć, a skoro on zmienił bliźniaków, więc oni pewnie też nie byli na to odporni. Aron zbliżył się do mnie i zaczął mnie osłaniać. Nagle poczułam potężny wiatr, który nas przewrócił, ale także zatrzymał kolce zanim do nas doleciały. Kiedy się odwróciłam zobaczyłam za nami czarnowłosego z rozłożonymi skrzydłami. Czy to możliwe, że za ich pomocą, mógł wywołać tak silny podmuch? Nie miałam jednak teraz czasu na zastanawianie się. Podbiegłam szybko do komputerowca.

- On ma bardzo wyostrzony słuch- powiedziałam- wiesz co mam namyśli?- Spojrzał na drewniany flet, który trzymał i przytaknął

- Ale muszę się do niego bardziej zbliżyć.

- Odwrócisz jego uwagę?- zwróciłam się do skrzydlatego.

- Tak- rozłożył skrzydła i przeleciał tuż przed szalonym naukowcem.

W tym czasie Manuel zaczął powoli podbiegać do „jeżozwierza”, tak aby nie zwrócić na siebie uwagi, a ja pobiegłam z chłopakami migiem do Borysa i Gerarda. Wilkołak był postrzelony w ramie i krwawił, ale jakoś się trzymał.

- Widzę, że macie jakiś plan- odezwał się brodacz.

- Tak, Manuel zaraz zacznie grać na flecie, aby go unieruchomić.

- Dobra, ja się zajmę resztą, nie martwcie się, Dymitr możesz spojrzeć na Borysa?

Elf podszedł do futrzaka, ale w takim miejscu nie mógł mu w niczym pomóc, pocisk utkwił mu w kości. Kiedy spojrzałam w stronę muzyka, był on wystarczająco blisko naukowca i właśnie sięgał po flet. Gdy mężczyzna usłyszał muzykę w pierwszej chwili chciał go zaatakować, ale w trakcie nagle zamarł, nie mógł się ruszyć w żaden sposób. To wykorzystał Gerard i zbliżył się na taką odległość, aby nadal nie słyszeć muzyki. Wyjął pistolet i zaczął mierzyć, a Faust mógł jedynie się temu przyglądać. Wiedziała, że nie mamy innego wyjścia, Fast oszalał i był zdolny do wszystkiego, nie mogliśmy wysłać go tak po prostu do więzienia bo by powrócił. Brodacz wystrzelił i trafił prosto w serce, jednak uśmiech z twarzy łysola nie schodził. Gerard odwrócił się nagle do nas i krzyknął:

-Uciekajcie! – Nikt nie wiedział o co chodzi, ale po chwili zobaczyliśmy kłąb ciemno zielonego dymu, który zbliżał się do nas w zastraszającym tempie.

- Ja sam nie umrę, wy zginiecie ze mną- wydarł się naukowiec i zaczął się przeraźliwie śmiać.

Wiedziałam, że nie mamy szans przed nią uciec, ale pomimo to wszyscy biegliśmy ile sił w nogach. Widziałam jak zielona chmura pochłania Manuela i Gerarda, nie wiedziałam co mogło się im stać przez nią, ale teraz nie był czas na zastanawianie się nad tym. Musieliśmy uciekać jak najdalej się da.

Ktoś podczas biegu nagle mnie złapał, był to czarnowłosy i po chwili unosiliśmy się nad polaną, która już w całości była pokryta dymem.

- Co z resztą?

-Już za późno.

- Jak to za późno? Oni nie mogli przecież zginąć od jakiegoś głupiego dymu!

- Nie mówię, że zginęli, ale już ich dosięgną, a raczej nic dobrego on nie spowoduje nie sądzisz?

- To co teraz mamy czekać, aż wiatr go rozwieje?

- Nic innego nam nie pozostaje.

- Ale dlaczego, akurat mnie uratowałeś?

- Tylko ciebie znam.

- Ale na dole został twój brat.

- Wiem, ale jemu zależy na twoim bezpieczeństwie, bardziej niż na swoim.

Nie wiedziałam co mam na to odpowiedzieć, więc prze resztę czasu szybowaliśmy w ciszy nad polaną, czekając aż będziemy mogli spokojnie wylądować. Po jakimś czasie przerzedziła się na tyle, że było widać leżące sylwetki. Niestety wiatr dzisiejszego dnia był niewielki, a na dodatek zatrzymywały go drzewa i musieliśmy czekać kilka godzin, aż stanie się z powrotem bezpiecznie.

Wreszcie wylądowaliśmy, a ja podbiegłam po kolei do każdego. Wszyscy na całe szczęście oddychali, ale byli nieprzytomni.

Rozdział 14: Co robić?

Aida

Zastanawiając się co mam zrobić siedziałam pod drzewem, gdy nagle znowu coś się na mnie rzuciło. W pierwszym momencie się przestraszyłam, ale po chwili zorientowałam się kto to. Tym razem był to Aron, na jego twarzy widziałam uśmiech.

- Wreszcie cię znalazłem, bardzo się martwiłem- mówiąc to cały czas się do mnie przytulał.

 Ja natomiast nic się nie odzywałam, byłam zbyt skołowana tym wszystkim. Patrzyłam otępiałym wzrokiem, gdzieś w przestrzeń i nie wiedziałam co mam zrobić.  On tylko spojrzał na mnie i wziął mnie na ręce, skierował się chyba winny kierunek niż dom, już sama nie wiedziałam skąd przybiegłam.

- Gdzie idziemy?- spytałam

- Przed siebie, musimy znaleźć miejsce gdzie będziemy mogli się przespać.

- A dlaczego nie wracamy do domu?

- Później wszystko ci wyjaśnię, teraz sobie odpocznij i niczym się nie martw, razem sobie poradzimy.

Aron cały czas się uśmiechał, a ja nie wiedziałam o co chodzi, ale miał rację nie powinnam się teraz wszystkim zamartwiać, musiałam odpocząć. Tak przemierzaliśmy las, on mnie niósł, a ja trzymałam latarnie, po pewnym czasie usnęłam.

Kiedy się obudziłam nie byłam już niesiona, a leżałam przed ogniskiem. Niebieskooki leżał przy mnie, znajdowaliśmy się w jakiejś jaskini, był środek nocy, a oczy same mi się zamykały, więc z powrotem zasnęłam.

Gdy rano się obudziliśmy, ognisko już się wypaliło, a do wnętrza jaskini zaczynały powoli wpadać pierwsze promienie słońca. Nadszedł także czas, żebyśmy sobie wszystko wyjaśnili co się wczoraj stało, w końcu mieliśmy tylko siebie i nie powinniśmy nic przed sobą ukrywać. Najpierw on powiedział mi co się stało w domu. Nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam, cały czas oni mówili, że chcą nam pomóc, a jak doszło co do czego bali się głupich zwierząt w lesie, a wcześniej mówili, że zmierzyli się z baratem Arona który był zdecydowanie dużo bardziej niebezpieczny od dzikich zwierząt. Później nadeszła pora, abym ja wszystko powiedziała jemu, zaczynając od tego dlaczego pobiegłam do lasu. Gdy wszystkiego wysłuchał, obiecał mi tak jak ja kiedyś jemu, że zawsze będzie przy mnie, a co do jego brata nadal chciał go uwolnić, ale on również nie miał żadnego pomysłu. Podczas naszej rozmowy zaczęło nam burczeć w brzuchach, więc wyszliśmy z jaskini na poszukiwanie czegoś nadającego się do zjedzenia.

Błądziliśmy tak po lesie bardzo długo, znaleźliśmy tylko trochę jagód i jeżyn, grzybów nie mogliśmy zbierać bo nie mieliśmy jak ich przyrządzić, a no wiadomo w lesie raczej nie rosną jabłonie czy coś podobnego, z większymi owocami więc nadal byliśmy głodni, a na dodatek jeszcze spragnieni. Nawet gdybyśmy znaleźli rzekę to od zanieczyszczonej wody byśmy się pochorowali, przynajmniej ja. Aron wyglądał na zrezygnowanego przez to, że nic nie znaleźliśmy. Chciałam go pocieszyć w jakiś sposób, więc się szeroko uśmiechnęłam, złapałam go za rękę i pociągnęłam go za sobą mówiąc.

- No chodź mam przeczucie, że zaraz coś znajdziemy.

 W tym momencie zauważyłam, że założył na głowę kaptur, ale nie zdążyłam zapytać po co to zrobił bo wpadłam na coś. Gdy się odwróciłam przed sobą zobaczyłam wysokiego mężczyznę, był strasznie napakowany, miał brodę i bardzo krótko ścięte brązowe włosy. Ubrany był w biały podkoszulek i ciemną dżinsową kurtkę, tego samego odcieniu co spodnie. Był  zdziwiony widząc nas, pewnie nie spodziewał się, że kogoś spotka głęboko wewnątrz lasu.

- Co wy tu robicie dzieciaki?

-Eee- zająknęłam się- zbieramy grzyby.

- To gdzie macie koszyki?- spojrzał na latarnię którą trzymałam.

-Zgubiliśmy

- Lepiej nie kłamcie- powiedział niezwykle agresywnie ktoś stojący za drzewem.

Po prostu pięknie nie dość, że nie znaleźliśmy praktycznie nic do jedzenie to jeszcze wpadliśmy na podejrzanych kolesi w lesie. My to mamy po prostu szczęście. Nagle zza drzewa wyszedł… emmm..

Rozdział 13: W środku lasu

Faust Dagner

- Co tak długo?- zapytałem oburzony tego gnojka.

- Byłem bardzo daleko- wycharczał czarnowłosy.

-Ahhh, dobra już się nie odzywaj- byłem strasznie podirytowany.

Nie spodziewałem się, że Aida znajdzie sekretne laboratorium. Nie dość, że zabrała ze sobą drugiego mutanta to zadzwoniła do policji i jestem teraz poszukiwany. Nie mogę nawet sprzedać tego obrazu na czarnym rynku. Dobrze przynajmniej, że zrobiłem tą elektroniczną obroże, bo jeszcze jakby on zaczął się buntować, nie wiem co bym zrobił. Nie mam żadnego kontaktu ze światem, przez co nie wiem kiedy skończą się poszukiwania, bo niema szans aby mnie znaleźli jestem tego pewny.

Znajdowałem się w starym opuszczonym domu w środku lasu. Budynek był cały z drewna, w oknach brakowało szyb, drzwi również nie było, a cały dom zarówno wewnątrz i zewnątrz był pokryty przeróżnymi roślinami. Nawet w salonie ,w którym siedziałem, po środku podłogi rosło malutkie drzewko. Dom wyglądał jakby, w każdej chwili mógł się zawalić, ale nie miałem gdzie indziej się schronić.
Mogłem powiedzieć, że nie wezmę tej dziewczyny do mnie, wtedy wszystko by wyglądało zupełnie inaczej.  Pewnie już sprzedałbym  skradziony obraz i miałbym mnóstwo pieniędzy, ale na tej jednej kradzieży by się nie skończyło. Na dodatek miałbym dwóch silnych sługusów, a nie tylko jednego, a na dodatek nie musiałbym się chować w jakimś zatęchłym, opuszczonym domu. Musiałem to wszystko wytrzymać. Człowiek musi być bardzo cierpliwy alby coś osiągnąć- mówiłem do siebie w myślach. Na szczęście o takich poważnych sprawach jak ta, policja nigdy nie mówi prawdy, aby nie wybuchła panika, że coś takiego w ogóle mogło się stać, więc za niedługo będę mógł spokojnie chodzić ulicami i nikt mnie nie aresztuje. Nie mogłem się tego doczekać.

Nagle zauważyłem kątem oka ruch. To ten gnojek, właśnie wstał z podłogi i położy się na całej zakurzonej kanapie, z której wzleciało też kilka robaków. Nie dość, że już byłem wystarczająco zdenerwowany to jeszcze on musiał mi podnosić ciśnienie. Podszedłem i zrzuciłem go z kanapy, złapałem go za bark i przycisnąłem do ściany, a on nic nie mógł zrobić dzięki mojej obroży.

- To ja tu zasługuję na odpoczynek, a nie ty! Twoim zadaniem jest pilnowanie czy ktoś się nie zbliża, zrozumiano!?- odrzuciłem go na bok, a on upadł na podłogę.

Co za bezużyteczny dzieciak, nie dojść, że ukradł tylko jeden obraz, to jeszcze nadal nie rozwinął swoich umiejętności do maksimum, pomimo codziennych treningów, a teraz jeszcze chce odpoczywać. Podszedłem z powrotem do kanapy i się na niej położyłem, była ona w strasznym stanie, ale to wszystko mnie tak wykańczało, że było mi wszystko jedno na czym leżę, na dodatek szykował się kolejny dzień, a mi powoli kończyło się jedzenie i nie wiedziałem co mam z tym fantem zrobić. Ale jednego byłem pewny, gdy tylko będę mógł znów się swobodnie poruszać gdzie zechcę, odnajdę Aidę i tego chłopaka, odpłacę się im za to co zrobili. Nie unikną tego.