Rozdział 24: Ahhh ten Borys

Kiedy chłopaki wrócili, przebrali się, a później spędziliśmy kilka godzin wspólnie siedząc w salonie i zajadając się sernikiem na zimno. Wszyscy cieszyli się, że nam się udało i niczym nie musimy się już martwić. Jednak radość długo nie potrwała, ponieważ następnego dnia kiedy szykowaliśmy się do treningu, Gerard kazał nam usiąść na kanapach i zaczęła się kolejna poważna rozmowa.

- Dobrze, skoro zamknęliśmy tą sprawę to musimy zająć się teraz kolejną- ogłosił brodacz.

- Czym znowu?- powiedział od niechcenia Borys.

- A kogo przez ten czas cały czas szukaliśmy?- no tak kompletnie o nim zapomniałam, pomyślałam.

- Musimy znaleźć doktora, który bawi się genami, Aida masz jakieś informacje, które by nam pomogły?- zapytał Manuel.

-Wiem jedynie, że jest gdzieś w tym lesie, przynajmniej był tutaj zanim was spotkałam.- w tym momencie wilkołak ruszył w stronę swojego pokoju.

- Gdzie idziesz?- usłyszałam szorstki głos Gerarda.

- Do swojego pokoju- powiedział ledwo co utrzymując nerwy na wodzy.

- Siadaj i dalej słuchaj.

- Niby dlaczego?! Nie mam zamiaru znowu im pomagać, sami sobie nagrabili to niech sami po tym sprzątają!

- To nie jest ich wina, siadaj!

- Nie, nie mam zamiaru już nikogo słuchać, a w szczególności bezwartościowych ludzi takich jak wy!!- w tym momencie przemienił się w wilkołaka i wybiegł z bazy zanim ktokolwiek zdążył zareagować.

-Ehhh, same z nim problemy- powiedział brodacz- Aron, Dymitr chodźcie poszukamy go, a wy nie wychodźcie z bazy.

- Dobrze- odpowiedział Manuel. Po chwili sami zostaliśmy w pomieszczeniu.

- Myślisz, że uda im się go namówić, żeby wrócił?

-Nie, pewnie go przyprowadzą siłą, albo zrozumie że sam sobie nie poradzi.

- Ale to nie rozwiąże problemu.

- Jak mamy to zrobić jak on cały czas się rzuca i nie wiadomo kiedy zaatakuje?

- Nie mam bladego pojęcia- odpowiedziałam zrezygnowana.

-Po za tym on zachowuje się jak małe dziecko, my pomagamy sobie nawzajem, a on nie chce pomóc wam. Jeśli będzie bardzo uparty to sobie jakoś poradzimy bez niego.

- Może masz racje.

-Nie przejmuj się nim, co ty powiesz na spisanie wszystkich przydatnych informacji w walce z doktorem  na kartce, żeby nic nie zapomnieć?

- Dobra zaczynajmy.

Gdy skończyliśmy wszystko spisywać, reszta wróciła razem z Borysem, który od razu poszedł do swojego pokoju i trzasnął drzwiami. Natomiast chłopaki i Gerard usiedli na kanapach i się rozłożyli, chyba się trochę za nim nabiegali.

- Dobra na jutro przełóżmy rozmowę  na temat doktora.-powiedział mężczyzna.

- Ok. ja z Aidą przygotowaliśmy wszystkie informację, które mogą się przydać.

Po pewnym czasie wszyscy się zebrali do swoich pokoi. Umyłam się i ubrałam w piżamę, Aron zrobił to przede mną, czekał aż wyjdę z łazienki.

-Dobranoc Aida.- powiedział sennym głosem

- Dobranoc- zgasiłam światło i położyłam się do łóżka, ale jedno mnie męczyło. Czy naprawdę nie da się dogadać z Borysem?

***

 Aron już twardo spał, a ja wstałam z łóżka i ruszyłam w stronę pokoju wilkołaka. Chciałam z nim porozmawiać, może wtedy by się coś wyjaśniło. Zapukałam do jego pokoju, usłyszałam jak wstaje i podchodzi do drzwi. Kiedy otworzył, jego włosy które zawsze były roztrzepane, teraz były oklapnięte i zasłaniały mu całe oczy. Pomimo późnej pory nadal nie był ubrany w piżamę.

- Czego chcesz- odezwał się szorstko.

- Przyszłam zapytać czy wszystko w porządku - powiedziałam cicho.

- Co ma niby być w porządku? -wytrząsał się.

-Emm.. chcesz może porozmawiać- powiedziałam bardzo nie pewnie, podejrzewam, że normalny człowiek nawet by nie usłyszał moich słów.

- Dlaczego miałbym z tobą rozmawiać- fuknął.

- A ktoś inny chce z tobą rozmawiać?- powiedziałam, cały czas z bardzo miłym tonem.

- No dobra wejdź- powiedział zrezygnowany.

W jego pokoju panował półmrok, jedynym źródłem światła które było włączone była  stojąca lampa w koncie pokoju. Nie było żadnych krzeseł więc usiedliśmy na miękkim dywanie.

- To o czym chcesz ze mną rozmawiać- odezwał się.

- O tym dlaczego się dzisiaj zdenerwowałeś.

- Ładnie to ubrałaś w słowa, powiedz wprost, że  jestem  zdziczały i niebezpieczny.

- No tak troszkę…. Ale myślę, że to dlatego bo nikt z tobą nie rozmawia.

- A kto chciałby ze mną rozmawiać? Bo ty chyba zwariowałaś, nie pamiętasz już co chciałem tobie zrobić?

- Nie mówię, że należę do najnormalniejszych, ale…

- Ta… jasne a co ja mam powiedzieć- przerwał mi.

- To chcesz o tym porozmawiać?

- Ehh… niech ci będzie…

Rozdział 15: Chyba gorzej już być nie może…

Morel

Siedziałem właśnie w agencji i nie wiedziałem co począć. Nadal nie znaleźliśmy Dagnera i nawet nie mieliśmy żadnych tropów, które mogłyby nas do niego doprowadzić. Pewne było tylko to, że nadal jest w kraju, ale co dalej? Nie mogliśmy powiedzieć mediom, że go poszukujemy i jakby ktoś go zobaczył aby nas poinformował, to i tak by nam nic nie dało, ponieważ zna wielu wpływowych ludzi dzięki swojej specjalizacji. A oni uciszyli by sprawę, nawet możliwe, że mogli by spowodować zamknięcie naszej agencji. Sami raczej nie damy rady go odnaleźć, a na dodatek dziewczyna nie chce pozwolić, aby chłopka walczył ze swoim bratem. Chyba gorzej być nie mogło.

Nagle rozległ się dzwonek mojego służbowego telefony. Dzwonił do mnie agent Boyer, miał mnie tylko informować gdyby się coś stało,  więc odebrałem od razu.

- Halo. Z tej strony agent Boyer- usłyszałem w słuchawce- dzwonie bo mamy problem

- Co się, stało? Chyba nie znalazł was Faust?

- Nie, nie o to chodzi.

- To co się wydarzyło?

- Dziewczyna wybiegła w nocy z domu.

- Jak mogliście na to pozwolić? Co z chłopakiem?

-  Chłopak pobiegł za nią.

- Jego też nie zatrzymaliście?

- Nie byliśmy w stanie, był wściekły, że nie chcieliśmy wyjść na jej poszukiwania.

- Wiesz jak ważne są te dzieci?

- Tak.

- Więc jak mogliście ich tak po prostu wypuścić?! Ehhh… Dobra wracajcie, do naszej siedziby, prędzej czy później będą musieli wejść do pobliskiego miasta, niech kilkoro z was tam zostanie.

Kiedy skończyłem rozmowę westchnąłem głęboko, wszystko nie szło po mojej myśli, ale przynajmniej jeden problem miał szybko się rozwiązać.

*****

Gdy przez kilka kolejnych dni nikt nie widział ich w mieście, zacząłem się zastanawiać co się z nimi stało. Powinni być wstanie dotrzeć do niego. Zwierzęta im nie zagrażały bo chłopak jest niezwykle silny. Gdybym wysłał agentów do lasu, byłoby to bez sensu bo jest on ogromny  i tak by ich nie znaleźli.

 Chyba, że znalazł ich Faust? To oznaczało by, że jest niedaleko. Zadzwoniłem do moich ludzi znajdujących się tam i kazałem im wracać nie chciałem ich narażać na niebezpieczeństwo. Jeśli nawet naukowiec nie złapał dzieciaków, jedynym rozwiązaniem dlaczego nie weszli do miasta, jest że już wiedzą o nas prawdę.

Rozdział 11: Poszukiwania

Aron

Kiedy zbliżała się noc stawałem się coraz bardziej senny, więc wyszedłem z pokoju Aidy i poszedłem przyszykować się do snu, ale gdy położyłem się do swojego łóżka coś mi nie dawało spokoju. Pierwszy raz spałem sam, zawsze ona była przy mnie. Dzisiaj Aida chciała sprawdzić coś na komputerze, a ja już nie mogłem dłużej wysiedzieć.

Zdrzemnąłem się chyba na półgodziny, ale pomimo zmęczenia nie mogłem spać. Przypuszczałem, że to pewnie przez brak jej obecności. Przy niej czułem się bezpiecznie i wiedziałem, że zawsze mi pomoże, tak naprawdę tylko jej ufałem.  Wstałem z łóżka i poszedłem do jej pokoju, zdecydowanie wolałem spać z nią. Kiedy leżałem sam czułem się samotny, wystarczała mi jedynie jej obecność, aby lepiej się czuć. Dziewczyna zaopiekowała się mną kiedy mnie znalazła i nie przeszkadzało jej, że jestem inny. Byłem jej za to bardzo wdzięczny.

Gdy otworzyłem drzwi zobaczyłem, że światła są rozpalone, krzesło przed biurkiem było przewrócone. Rozejrzałem się po pomieszczeniu, ale nigdzie nie było Aidy, choć było już późno i powinna spać. Spojrzałem na  komputer, który był w stanie uśpienia, zobaczyłem co jest w nim otworzone i ujrzałem wiadomość od jej ojca. Gdy ją przeczytałem zrozumiałem, że dziewczyna mogła się załamać. Byłem bardzo zmartwiony i  nie wyczuwałem jej nigdzie w domu, więc musiała wybiec do lasu. Pobiegłem szybko do agentów, wpadłem do ich pokoju i  powiedziałem o co chodzi. W czasie, gdy oni uzgadniali co teraz muszą zrobić migiem skoczyłem się przebrać. Kiedy zbiegłem na dół wszyscy stali  w korytarzu, ale nikt nie wybierał się na dwór.

- Dlaczego nie wychodzicie?-  zapytałem z nutką irytacji w głosie.

- Nawet nie wiemy gdzie pobiegła, a jest noc, nie znajdziemy jej. – odpowiedział jeden z agentów.

- Jak nie spróbujemy to nie będziemy wiedzieć, ja mogę ją wywęszyć.

-Spokojnie, Aron nie możemy wyjść teraz, jest zbyt ciemno, a w lesie jest wiele niebezpiecznych zwierząt- powiedział wujek Albert.

- Ale to znaczy, że mamy ją zostawić tam samą? Macie przecież broń.

- Tak, ale to nie wystarcza jest za ciemno, nic nie zobaczymy.

- Tak masz racje nic nie zobaczycie, bo mieliście nas pilnować i nawet nie zauważyliście jak ona wychodzi z domu, nie wiem co chcecie z nami zrobić ale na pewno nie pomóc nam!!- wydarłem się i szybko wybiegłem na dwór.

Aida zrobiła dla mnie bardzo wiele, chciałem się jej odwdzięczyć za to wszystko. Musiałem jej pomóc, tylko ja mogłem to zrobić w obecnej sytuacji. Nie chciałem, żeby cokolwiek się jej stało , a patrząc na obecną sytuację było to bardzo prawdopodobne, więc naprawdę poważnie się o nią martwiłem.

 Ruszyłem przed siebie, aby biec po lesie nocą nie potrzebowałem światła moje zmysły były wystarczając wyostrzone, chociaż na początku się potykałem. Nigdy jeszcze nie przemierzałem  lasu po ciemku, musiałem się do tego przyzwyczaić. Na szczęście zapach Aidy jeszcze nie wywietrzał i mogłem spokojnie podążać za jej tropem. Podczas drogi zastanawiałem się, co oni właściwie chcieli z nami zrobić, bo pomimo tego, że wykrzyczałem to w gniewie to uświadomiłem sobie, iż to była prawda. Po chwili jednak moje myśli z powrotem skupiły się wokół odnalezienia dziewczyny. To było teraz najważniejsze.

Biegłem bardzo długo, pomimo tego nawet się nie zmęczyłem, było mi tylko trochę cieplej. Po jakimś czasie zacząłem wyczuwać mocniejszy zapach Aidy. Musiała znajdować już niedaleko. Nie słyszałem, żadnych krzyków i nie wyczuwałem krwi więc uspokoiłem się trochę. To oznaczało, że nic się jej nie stało. Tylko co dalej, zaraz ją znajdę i gdzie pójdziemy? Po chwili wyrzuciłem tą myśl z głowy. Najważniejsze, że zaraz będę przy niej, a razem sobie na pewno poradzimy.

Po kilku minutach brakowało mi już dosłownie kilku kroków do Aidy. Słyszałem wyraźnie jej trochę przyspieszony oddech. Gdy zobaczyłem ją siedzącą pod drzewem i oświetloną słabym światłem latarni rzuciłem się, żeby ją przytulić, strasznie się o nią martwiłem, a ona na szczęście siedziała, na leśnej ściółce.