Rozdział 20: Trening

Aron

O godzinie 10 poszliśmy na trening, Aida miała iść z Dymitrem więc się nie martwiłem, choć wolałbym być przy niej. Rano w głównym pokoju rozmawiałem z nim, wydawał się sympatyczny przy czym był niezwykle spokojny. Ja natomiast miałem trening z Borysem, kiedy Gerard wrócił na quadzie, dowiedzieliśmy się, że zaczniemy od bardzo długiego biegu, goniąc go. Podczas treningu musiałem cały czas pilnować, żeby nie spadł mi kaptur z głowy, a na  dłonie miałem nasunięte już rozciągnięte rękawy bluzy. Na razie nie mogli się o niczym dowiedzieć.

Na początku biegło nam się bez problemu, jednak po pewnym czasie brodacz przyspieszył, a my zaczęliśmy strasznie się męczyć, w szczególności Borys który był mocno poobijany po wczorajszym, ale mimo to bardzo chciał brać udział w treningu. Po biegu, który trwał chyba z 2 godziny, mieliśmy chwilę przerwy, podczas której dostaliśmy po butelce wody. Następnie mieliśmy nauczyć się kontrolować naszą siłę przez trzymanie w jednej ręce, kamienia, mieliśmy go ściskać z całej siły, a w drugiej balonu, który miał nie pęknąć. Usiedliśmy od siebie w dużej odległości i zaczęliśmy trening. Nigdy bym się nie spodziewał, że będzie to tak trudne. Kamień kruszył się pod wpływem mojego uścisku, a każdy balon pękał. Z czasem nie pękały one nie tak szybko, ale nadal nie było to do czego dążyliśmy. Borys był bardzo niecierpliwy i po zaledwie półgodziny zaczął się wściekać i wydzierać, że to niewykonalne,  za karę musiał zrobić 200 pompek. Gdy skończyliśmy to ćwiczenie, Borys trenował płynną przemianę w wilkołaka, a ja miałem robić pompki, przysiady, brzuszki itp.

Pomału zbliżało się popołudnie gdy z powrotem biegliśmy do bazy. Weszliśmy do dużego pokoju, Aida siedziała razem z Dymitrem na kanapie, a Manuel jak zwykle przed komputerem. Powiedziałem, że zaraz wrócę i poszedłem się umyć. Nowe ubrania tak jak mówiła, leżały na łóżku. Założyłem ciemne dżinsy, ciemnozieloną koszulkę w serek i czarną bluzę z nadrukiem czaszki na plecach. Wróciłem do „salonu”, ale Aidy tam nie było.

- Gdzie jest Aida?

- Poszła pomóc Manuelowi przy obiedzie- odpowiedział elf.

- Codziennie będziemy mieć treningi proszę pana?- zwróciłem się do brodacza siedzącego na jednym z foteli.

- Tak, będą one zróżnicowane, łatwiej by było jakbym znał twoje umiejętności, ale jeśli nie chcesz nam tego powiedzieć to coś wymyślimy, a i niemów mi per pan, tylko po imieniu.

- Dobrze.

Byłem zmęczony, więc usiadłem na kanapie obok Dymitra i wspólnie oglądaliśmy co leci w telewizorze, czekając na obiad. Po pewnym czasie do pokoju weszła blondynka wraz z komputerowcem, niosąc talerze z obiadem.

Rozdział 19 :Chłopak lasu

- Już wszystko w porządku?- spytał.

- Tak.

- Dobra to, chodźmy dalej.

- Co tym razem?

- Spokojnie, nic niebezpiecznego- uśmiechnął się.

Szliśmy pomiędzy wielkimi drzewami, a po kilku minutach wszyliśmy na ogromną polanę, pełną zwierząt. Dymitr kierował się w stronę łani, która wcale się nas nie bała. Podszedł do niej, a ja zanim, zwierzę było na wyciągnięcie ręki. Pogłaskał ją.

- Dlaczego ona nie ucieka?

- Mówiłem już, że elfy są przywiązane do natury. Chcesz ją pogłaskać?

- Tak, ale ucieknie ode mnie.

 - Wcale nie.

Jedną ręką nadal ją głaskał, a drugą złapał mnie za rękę i powoli przyłożył do głowy zwierzęcia, które spojrzało na mnie, ale się nie spłoszyło i dało mi się pogłaskać.

- Widzisz nie uciekła, musi wyczuwać, że masz dobre serce, bo gdyby tak nie było nie stałaby tak spokojnie, choć musimy zobaczyć czy jakieś zwierze nie jest czasem ranne.

- Dobra, a wszystkie zwierzęta tak cie lubią, czy raczej do np. niedźwiedzia raczej nie podjedziesz?

- To zależy, bo one też mogą być zdenerwowane tak jak ludzie, więc istniej możliwość, że mnie zaatakują, ale gdy są spokojne pozwolą mi się dotknąć.

Dymitr oglądał po kolei zwierzęta, a ja się temu przyglądałam. Po jakimś czasie znalazł rannego lisa. Obejrzał ranę i zaczął opatrywać mu łapę.

- Aida jesteś inna niż reszta zwykłych ludzi, zupełnie jak Gerard.- nagle odezwał się nadal zajmując się lisem.

- Jak to ?

- Tobie nie przeszkadza, że jesteśmy inni traktujesz nas tak jak każdego- uśmiechnął się do mnie.

- Moim  zdanie to powinno być normalne, ale niestety świat nie jest idealny- westchnęłam.

- Tak i nigdy nie będzie, ale tak było zawsze i nie powinno się tym przejmować. Mam wrażenie, że większość ludzi po prostu urodziła się z nienawiścią do nas. Nawet kiedy byłem mały dzieci mnie nie lubił, a to tylko dlatego, że znałem się dobrze na roślinach i wolałem przebywać w lesie niż chodzić po mieście.

- Ale nie wszyscy są tacy- mówiąc to uśmiechnęłam się do niego.

- Tak- odpowiedział bardziej do siebie niż do mnie.

- Ej nie przejmuj się tym, ludzie po prostu tacy są i nic na to nie poradzisz, zawsze znajdzie się osoba która cię wyśmieje, albo będzie nienawidzić nie ważne jak bardzo będziesz się starał. Moim zdaniem najważniejsze jest to, że w końcu znaleźliśmy ludzi, którym naprawdę na nas zależy, bo widzisz za mną raczej też inni nie przepadali.

 - Tak masz rację.- spojrzał na mnie i uśmiechną się.

-Dobra już skończyłem, możemy wracać do bazy.- powiedział po chwili.

- No to chodźmy.

Aby dotrzeć na miejsce połowę drogi przebiegliśmy, a resztę przeszliśmy. Gdy byliśmy na miejscu nikogo oprócz nas nie zastaliśmy pod drzewem. Chłopak włożył rękę do dziupli i przejście się otworzyło.

- Nie czekamy na resztę?

- Nie, oni mają dużo więcej siły od nas dlatego mają dłuższy i cięższy trening.- zeszliśmy po schodach, a wchodząc do pokoju zobaczyliśmy jak zawsze uśmiechniętego Manuela.

- Hej widzę, że jesteście zmęczeni. Byłem dzisiaj w mieście i kupiłem coś do jedzenia i  jakieś ubrania dla ciebie Aida i Arona. Położyłem je u was w pokoju.

- Dzięki, nie musiałeś.

- No coś ty, przecież potrzebujecie coś na przebranie, mam nadzieję, że wam się spodobają.

- Na pewno, dzięki.

Poszliśmy do swoich pokoi. Wzięłam prysznic i przebrałam się. Ubrania które mi kupił nie były w moim stylu, ale patrząc w lustro stwierdziłam, że nawet mi pasują. Miałam na sobie biały podkoszulek na ramiączka z kolorowym nadrukiem. Były na nim kwiaty w pastelowych odcieniach. Spodnie były wykonane z jasnego dżinsu. Muzyk nawet kupił mi nowe pary butów, założyłam błękitne trampki. Gdy skończyłam się ogarniać, wróciłam do głównego pokoju. Dymitr już tam siedział trzymając łuk. Przechodząc obok Manuela, zatrzymałam się i rzuciłam okiem na monitory.

- Znalazłeś coś?

- Nie, niestety nadal nic.

- Pomóc ci?

- Nie naradzie odpocznij sobie.

- Ok.

Usiadłam na kanapie obok elfa, a jego zielone oczy spojrzały na mnie.

- Co robisz?

- Kończę zdobić łuk

- Mogę zobaczyć?

- Tak- podał mi go do rąk, Był cały ozdobiony pięknymi motywami roślinnymi, które były w nim delikatnie wyżłobione.

- Łał, ale ładne, dużo czasu musiałeś nad tym poświęcić.

- Tak, codziennie przy nim siedzę, żeby go skończyć.

- To jest związane z historią elfów?

-Tak, dawniej każdy elf, robił sobie łuk i go zdobił.

- Opowiesz coś więcej?

- Pewnie, tak więc elfy dawniej słynęły, z wyrobu pięknych, a zarówno bardzo dobrych łuków. Także mój lud najlepiej nimi władał w walce. Dlatego właśnie tak bardzo chcę zrobić swój. Mam nadzieję, że chociaż trochę będzie je przypominać

- A skąd to wszystko wiesz?

- Znalazłem w domu starą księgę, ale większość była zniszczona i bardzo mało byłem w stanie odczytać. Moi rodzice nie są elfami, więc nie mogli przekazać mi tej wiedzy, ale księga była u nas przekazywana z pokolenia na pokolenie.

- Jak to? Nie rozumiem. Dlaczego twoi rodzice nie są elfami?

- Z czasem ludzie tacy jak ja zaczęli się ukrywać i nie używali swoich umiejętności przez co przez kolejne stulecia zaczęły one zanikać i coraz mniej osób je dziedziczyło, dlatego w obecnych czasach jest nas dużo mniej.

- Aha rozumiem, a dlaczego zaczęli się ukrywać?

-Tego nikt nie wie, w  żadnych historycznych zapiskach nie jest nic nawet wspomniane o naszym istnieniu.

- Ale jak to możliwe skoro, tak długo żyjecie z nami.

- Sam chciałbym wiedzieć i poznać swoje pochodzenie.

- Ciężki kawał chleba do zgryzienia.

- Tak.

W tym momencie do pokoju, weszła reszta naszej grupy. Chłopaki byli ostro zmęczeni i gdy tylko weszli wilkołak uwalił się na drugiej kanapie, strasznie od niego śmierdziało potem. Aron zatrzymał się przy mnie, a ja się do niego uśmiechnęłam na powitanie.

- Zaraz wrócę- było słychać zmęczenie w jego głosie.

-Ok.  na łóżku masz nowe ubrania.

-Dobrze- mówiąc to skierował się w stronę naszego pokoju.

- No to ja idę robić kolację- powiedział Manuel wstając od biurka.

- Pomogę ci – ruszyłam za nim do kuchni.

Rozdział 18: Zabawa w lesie

Rano poszliśmy do głównego pokoju gdzie znowu przed komputerami siedział Manuel.

-Cześć- powiedziałam i puknęłam Arona.

- Cześć- wyjąkał.

- O już wstaliście, jeśli jesteście głodni kuchnia jest na końcu korytarza, jedzcie co chcecie.

- Ok, to idziemy coś zjeść.

Przeszliśmy z powrotem przez drzwi w rogu pokoju, gdzie znajdował się długi korytarz. Co kilka metrów znajdowały się drzwi, były to pokoje, a na końcu betonowego korytarza idąc w prawo wybudowana była kuchnia. Były  w niej wszystkie potrzebne sprzęty kuchenne, lodówka, kilka szafek i blat. Ściany były pokryte czerwonymi kwadratowymi kafelkami, a podłoga tak jak wszędzie gumoleum. Zrobiłam nam tosty z serem na śniadanie do tego ugotowałam po kiełbasce, a do picia zrobiłam herbatę. W kuchni nie było żadnego krzesła ani stolika, więc wróciliśmy do wielkiego pokoju i usiedliśmy na kanapie.

- Dobrze się wam spało?- zagadał muzyk.

- Tak, ale zaczynam tęsknić za słońcem.- odpowiedziałam.

- Spoko, o 10 zaczyna się trening więc wyjdziemy.

-A która jest godzina?

- Zbliża się 8.

- A ty tak całą noc przesiedziałeś przed komputerem?

- Nie, ale rzeczywiście ostatnio mało sypiam.

- Dlaczego?

- Bo muszę dowiedzieć się wszystkiego odnośnie faceta, który zmienia geny, aby upodobnić ludzi do nas, a na dodatek wykorzystuje ich do kradzieży. Hakowanie komputerów i zdobywanie informacji bywa czasami bardzo trudne tym bardziej, że nie wiem gdzie szukać.

- Skąd to wiesz?

-Byłem  w Luwrze podczas kradzieży obrazu, ukradł go chłopak z wielkimi czarnymi skrzydłami i nie wyglądał jak typowy nastolatek należący do Szybujących.

- Szybujących?

- Tak nazywamy, ludzi którzy rodzą się ze skrzydłami.

- Aha, a po co chcecie więcej o nim wiedzieć?

- Musimy go powstrzymać za nim zrobi to większej ilości osób, a każda informacja jest potrzebna.

- Jak chcecie go powstrzymać?

- Nad tym pomyślimy jak już dowiemy się gdzie jest.- zastanawiałam się czy mu nie powiedzieć, ale na razie stwierdziłam, że wolę nie ryzykować.- dobra już nie przeszkadzam wam jedzcie sobie spokojnie.

Zjedliśmy śniadanie i wróciliśmy do kuchni, żeby pozmywać naczynia. Było jeszcze dużo czasu do treningu dlatego poszliśmy do „salonu”, usiadłam obok komputerowca i patrzyłam co robi, wyglądało bardzo interesująco, ale Aron nie był tym zaciekawiony, usiadł na jednym z foteli i włączył telewizję. Manuel spojrzał na mnie i powiedział.

- Jak chcesz mogę cię paru rzeczy nauczyć.

- Na serio?

- Tak, to chcesz?

- Pewnie

No i zaczęła się nauka na dobre, włamaliśmy się do kilu komputerów, ale nic nie znaleźliśmy co by go interesowało. Do pokoju wszedł Dymitr ze śniadaniem  powitał się z nami i usiadł obok błękitnookiego. Po kilu minutach zaczęli rozmawiać, dobrze, że Aron miał już dzisiaj lepszy humor. My z Manuelem wróciliśmy do szukania informacji. Równo o 10 przyszedł pan Gerard, a za nim kuśtykał obrażony na cały świat Borys.

- Czas na trening, wychodzimy.- wszyscy posłusznie wstali i wyszliśmy na zewnątrz, oprócz Manuela, który kontynuował poszukiwania.

-Dobra Borys i Aron będziecie mieć razem trening, poczekajcie tu, ja idę po quada, Aida ty pójdziesz z Dymitrem.

-Chodźmy Aida- powiedział elf i poszłam za nim.

- Będziesz z nami mieszkać, więc będziesz razem z nami trenować, na początek przebiegniemy się trochę po lesie.

- No dobra, to prowadź.

Biegliśmy tak przez las, wyglądał dużo lepiej niż nocom, było słychać ćwierkanie ptaków, a miękka ściółka uginała się lekko pod naszymi nogami. Miałam zdecydowanie gorszą kondycję od chłopaka, ale łatwo się nie poddaje. Po pewnym czasie gdy chłopak zauważył, że odległość pomiędzy nami jest dość duża zatrzymał się.

-Jak żyjesz?

- Ledwo co- wydyszałam zmęczona, nigdy nie lubiłam biegać.

- Dobra zrobimy teraz odpoczynek, a później wspinaczka po drzewach.

- Wszystko jest chyba lepsze od biegania.- oparłam się o jedno z drzew.

- Masz wodę podał mi butelkę, którą trzymał w małym, brązowym plecaku.

Po pięciominutowej przerwie ruszyliśmy spacerem dalej.

- Gdzie idziemy?

- Nie wszędzie rosną wystarczające duże drzewa, musimy się kawałek przejść.

- Ok.

Kiedy się zatrzymaliśmy staliśmy przed ogromnymi, liściastymi drzewami, z niewiarygodnie grubymi gałęziami.

- W pobliżu takich drzew niegdyś żyły elfy, chodźmy.

Zaczęliśmy się wspinać, co już jak dla mnie było lżejsze od biegania, drzewa nie miały szorstkiej kory dzięki czemu nie raniły rąk, więc wszystko szło jak po maśle. Gdy byliśmy prawie na samej górze, około wysokości czwartego piętra, zatrzymaliśmy się, a ja zaczęłam być niepewna, było strasznie wysoko i wolałam nawet nie patrzeć w dół.

- Dobra teraz przebiegniemy po gałęzi na kolejne drzewo.-Jak to usłyszałam, wybałuszyłam oczy i powiedziałam stanowczo.

-Chyba sobie żartujesz? Nie ma nawet cienia szans.

- Nie marudź, to proste, spójrz.

Elf pobiegł szybko i zwinnie po grubej gałęzi, która się trochę trzęsła gdy się przemieszczał, a po chwili przeskoczył na gałąź drugiego drzewa i już był przy jego pniu.

- No chodź!- zawołał.

- Spadnę, zanim dobiegnę!

- Złapię cię- przeszedł na gałąź obok i staną przy jej końcu.

Pomimo, że mu nie ufałam nie mogłam powiedzieć, że tego nie zrobię. Jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie, idealnie to teraz pasuje, bo on mógł stracić zaufanie do mnie. No więc zaczęłam biec, ale oczywiście zdolna ja musiałam w połowie zaczepić butem o małą gałązkę. No i oczywiście się przewróciłam, widziałam kątem oka, że elf podbiega bliżej, żeby mnie złapać, ale i tak byłam przerażona. Przecież jesteśmy strasznie wysoko, nagle jakby odruchowo złapałam się prawą ręką gałęzi i zrobiłam gwiazdę, było to pewnie spowodowane adrenaliną i stresem, szybko podbiegłam do pnia drugiego drzewa i się do niego przytuliłam, a za plecami usłyszałam tłumiony śmiech. Byłam ciekawa, czy to Dymitr zdjął wreszcie swoją opanowaną maskę, więc się odwróciłam w jego stronę. Tak to był on.

- Co ty robisz?- spytał.

- Nie widać, przytulam się do drzewa- burknęłam.

- Po co?- cały czas się cicho śmiał

- No nie wiem po co , bo wcale przed chwilą bym nie spadła- odpowiedziałam sarkastycznie.

- Przecież bym cię złapał, widziałaś że biegnę.

- No tak ale to nie zmienia faktu, że życie przeleciało mi przed oczami.

- Ale nic ci się nie stało, to najważniejsze, a chyba nie zamierzasz zostać tu na zawsze tuląc drzewo.

- A żebyś wiedział, że tu zostanę, to drzewo zostanie moim mężem i będziemy mieć małe drzewiątka- znowu rzuciłam sarkazmem, a chłopak po prostu wybuch śmiechem.- To nie jest śmieszne!

- Przepraszam, ale zabawna jesteś.

- Wcale nie, ja tu jestem przerażona !

- Dobrze nie denerwuj się, już nie będziemy biegać po drzewach, ale musimy zejść na dół.

- Nie ja się stąd nie ruszam.

- Uparta jesteś.

- Tak jak osioł i dobrze mi z tym- znowu zaczął się śmiać. – nie śmiej się tak bo zaraz pękniesz- burknęłam.

- Jeśli boisz się, że się znowu potkniesz to mogę cię znieść, to co ?

- No nie wiem- po chwili namysłu stwierdziłam jednak, że prędzej czy później będę musiała zejść- dobra chodźmy.

Chłopak wziął mnie na plecy, trzymałam się go mocno, a on powoli schodził z drzewa, w końcu gdy zeszliśmy, byłam w siódmym niebie, że stoję z powrotem na ziemi.

Rozdział 17: Nowy dom

Czekaliśmy, aż wilkołak zbierze się z ziemi, ale coś długo mu to zajmowało. Widocznie naprawdę mocno dostał, znaczy no każdy normalny człowiek pewnie już by nie żył, ale on jednak był wilkołakiem, to pewnie miał jakąś szybką regenerację czy coś takiego, nie ?

- Dobra już dłużej nie utrzymam przemiany- wydyszał.

Wielki futrzak w kilka sekund zmniejszył się i przybrał formę chłopaka. Był on mniej więcej wzrostu Arona, miał czekoladowe włosy, które były całe zmierzwione. Ubrany jedynie w ciemne, przetarte dżinsy, a na jego torsie widniała cała masa siniaków. Gerard podszedł do niego i pomógł mu wstać. Borys oparł się na nim i zaczęli nas prowadzić w nieznanym kierunku. Szliśmy jedynie 10 minut i zatrzymaliśmy się pod ogromnym drzewem. Pomyślałam, że pewnie Borys potrzebuje odpoczynku.

Brodacz podszedł sam do drzewa i włożył rękę do dziupli. Było słychać jakby jakiś mechanizm się  poruszył, a po lewej stronie drzewa otworzyła się zamaskowana klapa, która ukazała nam schody prowadzące w dół i właśnie to nas zbytnio nie przekonywało. Nie chcieliśmy trafić do kolejnego podziemnego laboratorium. Gerard zauważył, że nie zamierzamy się stąd ruszyć.

- Co się stało?

- Nie przepadamy za ukrytymi przejściami, które prowadzą pod ziemię- opowiedziałam.

- To jest nasza baza innej nie mamy, więc decydujcie czy idziecie czynie.

Nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy z nimi pójść po tych schodach. Czułam, że Aron jest gotowy na walkę jakby zaszła taka potrzeba. Korytarz i schody były całe betonowe, a co kilka metrów na hakach w ścianie zawieszone były latarnie naftowe, które swoim żółtym światłem oświetlały korytarz. Kiedy zeszliśmy na sam dół schodów, musieliśmy przejść jeszcze przez kawałek korytarza, na końcu którego znajdowały się drzwi. Brodacz otworzył je i wprowadził do środka Borysa, a naszym oczom ukazało się duże pomieszczenie, w którym  na środku znajdowały się dwie kanapy i trzy fotele w odcieniach zieleni, stały one naprzeciwko wielkiej drewnianej ławy, a na ścianie wisiała plazma. Na jednej z kanap siedział chłopak, który czyścił łuk. Był niższy od Borysa, miał bardzo jasną cerę i długie szpiczaste uszy, a jego włosy były tak jasne, że mało im brakowało do koloru białego. Ubrany był w białą koszulę i jasne dżinsy. Pod ścianą naprzeciwko nas za to znajdowało się wielkie burko, na którym stały dwa monitory, a dwa były zawieszone na ścianie. Przed nimi siedział młody mężczyzna, miał jasno brązowe włosy, które były ścięte na boba, kiedy nas zauważył uśmiechnął się.

-Widzę, że kogoś przyprowadziłeś- zwrócił się do mężczyzny pogodnie.

Dopiero teraz chłopak siedzący na kanapie spojrzał na nas, widocznie czyszczenie łuku bardzo go pochłonęło. Spojrzał na nas swoimi jasno zielonymi oczami.

-Dymitr spójrz na Borysa- mówiąc to Gerard posadził go na kanapie obok zielonookiego, a on zaczął patrzeć czy chłopakowi nie stało się nic poważnego.

- Hej, usiądźcie przecież was nie ugryziemy- krzyknął komputerowiec.

Tak jak powiedział tak zrobiliśmy, wybraliśmy drugą kanapę, a on podjechał do niej na swoimi krześle biurowym na kółkach.

- Ja mam na imię Manuel, a blondyn siedzący na kanapie to Dymitr, a wy?

- Ja jestem Aida, a to Aron.

- Miło mi was poznać- mówił cały wesoły-  Jakie macie umiejętności?  Mnie zwą Muzykiem bo umiem grać na każdym instrumencie, a moje melodie wszystkich hipnotyzują, Dymitr jak pewnie się domyśliliście jest elfem.

- Ja jestem zwykłym człowiekiem, a w przypadku Arona to skomplikowane- wolałam nie mówić dlaczego jest tak silny.

- A ile macie lat młodziaki, ja mam 25, Borys ma 19, a Dymitr 18.

- My mamy 17.

-No to jesteście najmłodsi, a opowiecie jak spotkaliście Gerarda?

Opowiedziałam mu jak ich spotkaliśmy i co się stało, że wilkołak jest tak poobijany. Nic nie mówiłam o tym dlaczego znaleźliśmy się w lesie. Podczas gdy ja mówiłam, muzyk co trochę się wtrącał, żeby coś skomentować, był bardzo gadatliwy.

- O już pora obiadu, idę coś ugotować – powiedział kiedy skończyłam, zerkając na zegarek i wyszedł z pokoju drzwiami, które znajdowały się po prawej stronie w rogu pokoju.

Kiedy wspomniał o jedzeniu, kiszki zaczęły mi grac marsza, gdy z nim rozmawiałam zupełnie zapomniałam o głodzie, a teraz miałam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać na obiad. Elf właśnie skończył opatrywać wilkołaka, a brodacza gdzieś wywiało. Gdy Borys już był wolny bez słowa wyszedł z pokoju i w ten sposób została nas tylko trójka. Blondyn wziął z powrotem w ręce łuk i się mu przyglądał, siedzieliśmy tak przez chwilę w ciszy. Głupio mi był się odezwać, nawet nie wiedziałam od czego zacząć. Cisze przerwał Dymitr.

- Jesteś naprawdę silny, nigdy nie widziałem tak poważnie potłuczonego Borysa- Aron się tylko na niego spojrzał, ale nadal milczał. - Powinieneś zacząć się odzywać skoro będziecie z nami teraz tutaj mieszkać.

- Przepraszam za niego po prostu jest nadal zdenerwowany tym, że Borys nas zaatakował.

- Rozumiem, z nim nie da się dogadać- mówił nadal bardzo spokojnie, był on całkowitym przeciwieństwem wilkołaka, opanowany, spokojny.- Nie zwracajcie uwagi na jego zachowanie, odkąd go znam taki jest.

- A jak długo tu mieszkacie?

- Już jakieś 2 lata.

- To długo, dobrze się ci tutaj żyje?

- Tak, tutaj jest spokojnie i mogę dowoli biegać po lesie, jako elf jestem bardzo zżyty z naturą. Jeśli chodzi o ludzi to tylko z Borysem są problemy.

- Uwaga obiad!- krzyknął wchodząc z talerzami Manuel.

Po chwili do pokoju wszedł Gerard i Borys. Zaczęliśmy jeść, na obiad był kuskus z gotowanymi warzywami. Jedzenie było pyszne, nie wiem czy to dlatego, że Manuel był dobrym kucharzem, czy tak bardzo mi smakowało bo dawno nie jadłam. Wszyscy spożywali posiłek w ciszy oprócz komputerowca, on gadał jak najęty. Pomimo, że nikt go nie słuchał bo nie wiadomo było o czym mówi to i tak nie przerywał. Gdy skończyliśmy jeść brodacz pokazał nam nasz pokój, w którym mieściło się biurko dwa łóżka, komody, mieliśmy także swoją łazienkę. Na podłodze leżało gumoleum, a ściany były koloru kremowego. Przygotowaliśmy się do spania, pomimo że była jeszcze wczesna pora, położyliśmy się na łóżkach i zaczęliśmy rozmawiać.

- Posłuchaj ja wiem, że im nie ufasz, ale powinieneś się zacząć odzywać.

- Wiem, ale jestem zdenerwowany i nie miałem ochoty z nimi rozmawiać.

- Dobra, ale jutro odezwij się coś, ok.?

- Ok.- po chwili ciszy, odezwał się znowu- Oni się tacy urodzili, prawda?

- Też tak myślę, bo nic nie wspominali, a po za tym przypomniało mi się, że w dokumentach, które znalazłam było napisane, że on wzorował się na ludziach, którzy tacy się rodzili.

- Musimy się dowiedzieć więcej o nich, jestem ciekaw jak to możliwe.

- Ja też. Ciekawi mnie też jak stworzyli to miejsce i dlaczego to robią.

- Na razie nie powinnyśmy mówić o tym jaki jestem, jak uważasz?

- Tak masz rację,  lepiej na razie nie wspominać o tym.

- Wydają się mili, ale tamci agencji też byli sympatyczni, więc trzeba na nich mieć oko.

- Tak masz rację.- zauważyłam, że Aron strasznie spoważniał od momentu naszej ucieczki, jakby dorósł.

- A jak się czujesz?

- Już lepiej, co prawda nadal boję się Borysa, ale przy tobie jestem bezpieczna.

- Tak, nie pozwolę mu cię tknąć.

- Wiem- uśmiechnęłam się do niego- myślę, że nawet nie będzie próbował, bo nieźle oberwał, jesteś bardzo silny.

- W sumie, sam nie spodziewałem się, że mam aż tyle siły. Potrzebuję treningu, żeby umieć się nią odpowiednio posługiwać.

- Wcześniej pan Gerard wspominał coś o tym, że pomogą w tym.

- To się okaże jutro.

-  Nom. Dobra, ja jestem zmęczona, idę spać, dobranoc- mówiąc to zgasiłam światło.

- Dobranoc.