Rozdział 22: Prawdy nie ukryjesz

Spojrzałam na Arona, bo musiałam z nim w jakiś sposób uzgodnić co powiedzieć, ale jak z nim miałam się porozumieć jak wszyscy patrzyli?

-Powiedz im jak było- odezwał się do mnie.

- No dobra, więc po pewnym czasie gdy u niego mieszkałam, znalazłam ukryte laboratorium pod domem.

Wszyscy byli w szoku jak to usłyszeli i nie wiedzieli co powiedzieć. Dopiero po pewnym czasie odezwał się Manuel.

- Laboratorium, chyba sobie żartujesz?

- Nie, to prawda.

- Co tam znalazłaś?- dopytywał się muzyk.

- Mnie- odezwał się błękitnooki i zdjął kaptur z głowy, cała brązowa farba z jego włosów już zeszła, a makijażu nie nakładał bo i tak całe dnie chodził z zasłoniętą twarzą. Wszyscy byli w tak głębokim szoku, że tylko wybałuszali oczy wpatrując się w niego, a brodaczowi wyleciał z ręki kubek z kawą. Pierwszy oprzytomniał właśnie on.

- Czy to oznacza, ze twój wujek zmienił jego DNA i to on jest złodziejem z Luwru?

- Tak, a brat Arona jest zmuszony, do słuchania jego rozkazów.

- Powiedz, że nie dzwoniliście w tej sprawie do francuskiej policji.- powiedział prawie błagalnym tonem.

- A jak powiem, że tak, to bardzo źle?

- Tak, gdy oni dowiedzieli się o tym, że wilkołaki i inne istoty to nie wytwór wyobraźni próbowali ich złapać, pewnie chcieli prowadzić na nich badania. Czy tobie Aron robili badania i jakie informacje dostali?

- Tak robili, ale praktycznie wszystkie im nie wychodziły, przez moje łuski. Lecz niestety mają wszystkie dokumenty z domu Fausta.

-Cooo?! Mówisz poważnie?

- Tak.

- Jeśli znaleźli zapiski jak zmieniać geny to pewnie już na kimś to testują.

- Nie znaleźli ich- wtrąciłam się.

- Skąd wiesz?

- Bo je spaliłam, stwierdziłam że jeśli chcą nam pomóc to takie informacje nie będą im potrzebne.

- Dobrze, że przynajmniej tyle. Teraz będziemy musieli wziąć się do roboty i opracować plan jak pozbyć się wszystkich dokumentów, które posiadają. Manuel siadaj do komputera.

- Dobra, Aida choć pokażesz w którym budynku byliście.

-Ok.

Znaleźliśmy budynek agencji i zhakowaliśmy wszystkie komputery, nic nie znaleźliśmy.

- Masz jakiś pomysł gdzie mogą wszystko trzymać?

- Tak pod ziemią mają laboratorium i widziałam tam komputer i kilka szafek.

- Musi być niepodłączony do sieci.

- Gerard zostaje nam włamanie się i zniszczenie wszystkich ważnych informacji.

- Dobra, chodźcie tu musimy ustalić plan działania, Dymitr chwile temu poszedł po Borysa.- No i właśnie usłyszeliśmy jego niezadowolone krzyki.

- Że niby mam pomóc temu mutantowi i tej bezwartościowej dziewczynie, którzy nie powiedzieli nam prawdy?!- wydzierał się Borys, któremu widocznie elf opowiedział już o wszystkim.

- Posłuchaj wiem, że jesteś zły, ale mieli swoje powody, żeby to ukryć.

- Nie interesują mnie ich powody!

- Siadaj i nie marudź, później się wywrzeszczysz! – brodacz po raz pierwszy podniósł głos, a chłopak posłuchał go i zamilkł.

-Potrzebne nam plany budynku.

- Już drukuję- komputerowiec podszedł do komputera i po chwili wrócił.

-Dobra, ty i Aida zostaniecie na miejscu i będziecie wszystko obserwować, my się tam włamiemy.

- Mają stróża nocnego, ale z tym sobie poradzimy, wystarczy zmienić trochę obraz odbierany przez kamery, zajmiemy się tym.

- My w tym czasie zjedziemy windą do podziemi i znajdziemy wszystko i zniszczymy, będziemy musieli wykręcić dysk główny komputera.

- Nauczę tego Dymitra.

- Dobra zrobimy to za dwa dni, a w ciągu nich przygotujemy się do tego, a ja załatwię sprzęt.

Wszyscy ruszyliśmy do pracy, chłopaki rozmawiali dokładniej z brodaczem jak będą musieli się przemieszczać, a mnie dalej szkolił muzyk w dziedzinie hakowania. Musiałam go wspierać podczas całej akcji, uczył mnie jak wyłączyć monitoring. Następnego dnia gdy wszyscy już na blachę mieli wykute co mają robić, Gerard wyszedł załatwić sprzęt i odpowiednie ubrania, Borys i Aron sami poszli na trening, a Morel uczył Dymitra jak rozmontować komputer. Czułam się trochę niepotrzebna, więc żeby mnie to nie męczyło poszłam ugotować jakiś porządny obiad.

Rozdział 21: Obiadek

Aida

- To co dzisiaj będzie na obiad?- zapytałam

- No nie wiem, może kluski parowe z jogurtem?

- Pewnie, uwielbiam je.

- To do dzieła. Poszukaj garnek, powinien być na półce na dole.

- Ok. – w szafce było kilka garnków i patelni, wybrałam ten który moim zdaniem najbardziej się nadawał i postawiłam go na kuchence gazowej. W tym czasie muzyk wyjął z lodówki gotowe pampuchy.

Wzięliśmy się za robotę, jest to łatwy do zrobienia posiłek, dlatego długo to nam nie zajęło. Kiedy wszystko było gotowe wzięliśmy talerze i zanieśliśmy je do salonu. Postawiliśmy je na ławie i wszyscy zaczęli jeść oprócz Borysa, którego tutaj nie było, ale nikt nie zwracał na to uwagi.

- Jak idą poszukiwania- zapytał Gerard Manuela.

- Nadal nic, kompletnie nie wiem gdzie szukać.

- Ehhh no trudno, zrób sobie dwa dni wolnego bo za długo już siedzisz przed komputerem.

- Dobra, czyli jutro mnie też czeka trening?

- Tak, ruch dobrze ci zrobi.

- W sumie racja.

Na tym nasze rozmowy się skończyły, zresztą tak samo jak posiłek, pomogłam muzykowi pozmywać naczynia, a następnie usadowiliśmy się w salonie i oglądaliśmy telewizję. Resztę dnia nic ciekawego się nie wydarzyło. W podobny sposób spędziliśmy kolejne dwa tygodnie. Codzienne treningi z czasem zaczęły stawać się mniej męczące, ale Dymitr nie mógł mnie namówić na ponowne bieganie po drzewach. Razem z Manuelem, znaleźliśmy informację, że francuska policja złapała złodzieja z Luwru, ale my wiedzieliśmy, że to nie może być prawda. Prawdopodobnie zrobili to, aby uspokoić ludzi. Również dowiedziałam się, że Gerard nie lubi jak mówi się do niego per pan bo uważa, że to go postarza.

Pewnego dnia siedzieliśmy wszyscy w salonie oprócz Borysa, który rzadko się tu zjawiał i rozmawialiśmy.

- Dlaczego Gerard im pomagasz i wybudowałeś tą bazę, przecież jesteś zwykłym człowiekiem?- spytałam z ciekawości .

- Tak to prawda, ale ty też im pomagasz. Powiedz co ty sądzisz o ludziach, którzy ich się boją i wszystko się wyjaśni.

-Moim zdaniem to jest dziwne zachowanie, bo co z tego, że inaczej wyglądają czy mają wyjątkowe umiejętności, przecież nikomu nie zrobili krzywdy więc nie ma co się bać, wiadomo że zawsze znajdzie się jakiś wyjątek od reguły, ale wśród zwykłych ludzi też nie ma samych świętych.

- No właśnie nasze podejście różni się od przeciętnego Kowalskiego, bo oni uważają ich tylko i wyłączne za zagrożenie.

- To bez sensu, ja dużo bardziej lubię was, większość ludzi w dzisiejszych czasach jest można powiedzieć zniszczona, zepsuta. Dla nich nie liczy się rodzina, przyjaźń i inne ważne rzeczy.

- Mówisz to w taki sposób jakbyś o tym aż za dobrze widziała, w  sumie od początku zastanawiałam się co z twoimi rodzicami?- odezwał się Manuel.

-Eeeeee- zająknęłam się- no więc ojciec mnie wywalił z domu i no mam nie zawracać mu głowy, jakby to powiedzieć.

- Chyba sobie żartujesz?- usłyszałam jego zdziwienie.

- Nie, taka jest prawda.

- Ale nie mógł cie tak po prostu wystawić na ulicę, nie wysłał cię do kogoś z rodziny?

- No tak do wujka.

- I co z nim?

No i klops nie wiedziałam co powiedzieć, bo z jednej strony chyba już im by wypadało powiedzieć bo naprawdę nie wydają się być źli, cały czas o nas dbają choć znaleźli nas błąkających się po lesie, co prawda pierwsze wrażenie nie było najlepsze przez pewną osobę no ale. Nie wiedziałam co odpowiedzieć, a wszyscy się we mnie wpatrywali.